پناه به خدا

خدایا !  طاقتم بخشا که دیگر،

نمی خواهم توان و تاب سسوزد.

نمی خواهم که چشمم خیره بر راه،

نهادم در ته غرقاب سوزد.

نمی خواهم در این دریای ظلمت،

شوم مغروق با صد آه و زاری

خدایا ! دست من گیر ورها کن

تنم از بند محنت بار خواری.

بودن یا نبودن

این قطعه را  در سن نوزده سالگی ، در حالی که تحت درمان بیماری قلبی پیشرفته ای بودم نوشتم.

موج وحشی را چه می بینی ؟

نپاید پیش من !

موج خون رگهای جانم را تموّج داده است

سرنوشتی تیره ام آخر خدا  بخشیده است

در میان رشته های دور و باریک عصب،

عضو خون آغشته ای در سینه ام گنجیده است

قلب من می سوزد و می بخشدم پژمردگی...

دیگر از بهر چه میپویم طریق زندگی ؟

سرگذشت

موری -

به روی برگ...

برگی به روی آب.

آبی -

روان به جوی...

جویی به پهن دشت.

بازیچه ای چنین !

آری - منم چو مور...

در راه زندگی؛

اینم به سر گذشت...

دلقک

 من -

 چونان صورتگر نقش هزاران چهره ها...

بازی ای آوررده ام تا بر لب آرم خنده ها.

لیک آیا کس همی داند که چیست اندر دلم ؟

من نه خود دانم -

نه کس داند که چیست ؟ اندر قفا !

غربت

در دل تنهائی،

با غمی دنیائی،

چشم من - بیدار است...

در شبی خوف انگیز!

نگران وخسته،

دوخته بر دهلیز...

در حسرت یک دیدار است.