سال‌ها هر جمعه با دوستی همنورد بلندی های کوهستان البرز در شمال شهر تهران را زیر پا گذاشتم. ما دو دوست بر فراز قله های البرز و دور از اجتماع ، طبیعت را با دل جان گرامی داشتیم. چندی پیش آن دوست درگذشت و این نوشته به یاد اوست.
یاد ان روز ها…
یاد ان صبح های زود-
یاد ان نان و پنیر و سبزه خوردن پای رود،
در کهستانی که بر ما دست می افشاند به مهر.
ان کهن سخره که می خواند ما را سوی خویش
در بر ان سایه گستر پیر درختی که به ناز-
شاخ و برگش را به دست باد می افشاند به سحر.
ما،
به آوای صبیعت گوشمان دیوانه وار…
آشنایی جان فزا بود و نوایی تازه داشت-
آبشاری که به زیر پایمان می ریخت بلند…
در فراز کوه ها، دور از ریای شهر تنگ.
می فروختیم اتش بی دود دوستی مان با کوه و درخت
می نوردیدیم درازای افق را روی سنگ
ای دریغ اما که ما را وقت ان باقی نماند
تا که از کوی مناجات شبانه بگذریم،
پرچم فردای روشن را بر افشانیم به چنگ.
