دلقک

 من -

 چونان صورتگر نقش هزاران چهره ها...

بازی ای آوررده ام تا بر لب آرم خنده ها.

لیک آیا کس همی داند که چیست اندر دلم ؟

من نه خود دانم -

نه کس داند که چیست ؟ اندر قفا !

غربت

در دل تنهائی،

با غمی دنیائی،

چشم من - بیدار است...

در شبی خوف انگیز!

نگران وخسته،

دوخته بر دهلیز...

در حسرت یک دیدار است.

باز، می بینم که؛ طوفان آمده

در کشاکش با درون خویشتن

باز می جویم برون خویشتن

با دلی درد آشنا در سینه ام

با همه تنهائی دیرینه ام

باز می بینم که طوفان آمده

مشت بر کاشانه کوبان آمده

دست طوفان پر توان وسخت کوش

ریشه خشکان درخت عیش و نوش

یار با او همصدا و همنفس

من به فکر همصدائی همقفس

تا که طوفان یار با یارم بود

چون توان با او مرا کاری بود؟

تا نسازد سربسر ویرانه ام 
کی رود او در به در از خانه ام؟

کاش طوفان با منش کاری نبود

یار من در فکر بیزاری نبود

بیم آن دارم که از سحر و جفا

سست گردد رشتۀ مهر و وفا

من در اندیشه چه باید چاره کرد؟

او در اندیشه که باید پاره کرد!

حال می بینم که طوفان مانده است

فاتحه بر جسم بی جان خوانده است

                  

برای مادرم

این قطه را در دوران نو جوانی [ شانزده سالگی ] برای مادرم نوشته ام.



خدایا ! گر بدادی روح بر این جان،

وگر پروردیّم آسود و آسان !

اگر دادی مرا قلبی پریشان،

که ناساید دمی زامواج طوفان !

بدادی گر مرا چشمان بینا،

فرو نابسته چشمانی به دنیا !

بدادی گر مرا جان و تن و سر،

همه سالم، همه بی عیب سراسر !

همه نعمات تو ناچیز باشد ؛

یکی را بهتر از صد چیز باشد !

که از آن خوشتر نبوده هیچکس را

و از آن برتر ندیده کس نعم را

نمی خواهم به دین منّت گزاری ام

که من مهر ترا منّت گزارم 

بود این نعمت  برجستۀ دهر

زنی که او را بنامیده اند مادر

چه خوش باشد سخن گفتن ز مادر

شود جانم فدای مهر مادر

                      

                                                                    

                                                                                                   

ساده دل

چه می پنداشتم؟

که از پوستم نزدیکتر با من، تو بودی - تو!

چه بیهوده گمانی بود ! - میان ما بسی دریاست.

چه باور داشتم؟ هر آنچه می گفتی؛

همه از عشق، همه سرشار، همه پربار...

گمانی واهی ام بود -

که او مرا تسکین دل می داد.

نمی دانستم -

از دشمن صفت ها که لباس دوست می پوشند !

نمی دیدم -

چگونه با فریب من، به دنیا فخر می فروشند !

نمی خواندم -

به سیمای سپیدت تیرگی ها را !

نمی کردم -

برای تو، به جز خوش خدمتی ها را !

تو -

با افسار افسون و کمند ظاهر آرایی؛

مرا در خانۀ جانم، به سر انگشت می خواندی !

من، امّا -

ساده دل، در اوج بیداری -

به خوابی ژرف ماندم - غوطه ور در عشق...

برای من -

تو آن بودی که از عشقم نمی راندی.